ขอให้ได้เที่ยวเถอะ มันจะหรรษาพาเพลินตลอดทริป เที่ยวนี้ผมขับไปจังหวัดเลย ด้วยความหรูของรถ ผมเลยแต่งตั้งให้คุณนพดล กันบัว ไปนั่งด้านหลัง
สวมบทผู้บริหารระดับสูง และคุณข้าว (ไม่รู้ว่าเป็นข้าวเหนียวหรือ ข้าวเจ้า เพราะชื่อข้าวเฉย ๆ) นั่งหน้าเป็นเลขาหนุ่ม ส่วนผมเป็นสารถีเฒ่า จุดหมายปลายทางอยู่แถว ๆ ภูเรือ จะว่าไป แล้วเดี๋ยวนี้ขับรถออกนอกเมืองค่อนข้างสะดวก ทุกเส้นทางไม่ว่า ขึ้นเหนือลองใต้ หรือไปอีสาน ระยะหลังผมห่างเหินกับการเดินทางด้วยรถยนต์ค่อนข้างมาก ดัดจริตไปนั่งเครื่องบินหลงความงามของปุยเมฆ จนลืมความหฤหรรษ์ ของเส้นทางขับรถที่มีเรื่องราวรายละเอียดที่น่าสนใจ และมีจังหวะและ ช่วงเวลาเป็นตัวกำหนด

เราแวะเติมน้ำมันแถว ๆ วังน้อย หลังจากห้อรถออกมาทาง มอเตอร์เวย์ ระหว่างที่เติมน้ำมันเราดูแผนที่เส้นทางรถซะหน่อย กันพลาด เดี๋ยวจะเสียเวลา ด้วยความที่ได้พาหนะ BMW 525i พาหนะดี ๆ ทำให้ทั้งคนนั่งและคนขับไม่เครียด สบาย ๆ จะว่าไปแล้ว การเดินทาง ท่องเที่ยวด้วยรถยนต์สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการใช้งานของ พาหนะ ในการเดินทางให้เหมาะกับสภาพถนนและระยะทาง รวมไปถึงการใช้ ความเร็วให้พอเหมาะกับกำลังเครื่องยนต์

ผู้โดยสารของผมสองคนนั่งเอกเขนก วิพากษ์วิจารณ์ความ
เปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นสองข้างทางบนถนนพหลโยธิน จนผ่านสระบุรีเข้าถนน
หมายเลข ๒๑ หลายช่วงยังเห็นดอกทานตะวันบานบ้าง
ร่องรอยของนักท่องเที่ยวที่มาชมความงามทุ่งทานตะวันเห็นได้ชัดเจน
ผมถามคุณนพดลว่า ท่านครับจะแวะถ่าย (รูป) ไหมครับ
ท่านตอบว่าไม่ถ่ายอายเขา เดี๋ยวไปถ่ายที่ปั้มน้ำมันดีกว่า

เราแวะกินอาหารเกือบเที่ยงแถววิเชียรบุรี ก็เป็นร้านไก่ย่างเดิม ๆ
ที่มีชื่อเสียง มีเปิดขึ้นใหม่หลายร้าน แบบว่าไม่กลัวเกรงไข้หวัดนกกันเลย
นักท่องเที่ยวค่อนข้างมาก บ้างก็ขับรถมาเอง บ้างก็มาเป็นหมู่คณะโดยรถบัส
กินไก่ย่างอย่างเอร็ดอร่อย ร้านไก่ย่างแถววิเชียรบุรีดูเหมือนว่าจะเป็นจุดพัก
อาหารเที่ยงสำหรับนักท่องเที่ยวจากกรุงเทพฯ ไปแล้วในเส้นทางนี้
ไก่ย่างหมดไปหนึ่งตัวสำหรับคนสามคน รสชาติยังอร่อยเหมือนเดิม
ถึงแม้ว่าจะมีนักท่องเที่ยวแวะมาลิ้มรสมากขึ้น

เดินทางกันต่อยังใช้เส้นทางเดิม หมายเลข ๒๑ ขับมาได้สักระยะหนึ่งข้าวเหนียวเริ่มออกฤทธิ์ ยิ่งมาเจอเบาะหนังนุ่ม ๆ ของ BMW 525i ผู้โดยสารของผมสองคนไม่สามารถต้านทานและหยุดยั้งดวงตาให้เปิดชมทิวทัศน์สองข้างได้ต้องงีบหลับไป ครั้นจะแวะจอดนอนบนเถียงนากลางทุ่งก็กะไรอยู่เสียยี่ห้อรถหรูหมด เถียงนากับสีเหลืองอ่อน ๆ ของต้นข้าวมันดูแล้วสบายตาสบายใจจริง ๆ ไม่รู้จะใช้ถ้อยคำไหนบรรยายได้

ถึงอำเภอบึงสามพันแทนที่จะตรงขึ้นไปเพชรบูรณ์ ผมกลับเลี้ยวขวาเข้าถนนหมายเลข ๒๒๕ วิ่งมาประมาณ ๓๐ กิโลเมตร เลี้ยวซ้ายเข้าถนนหมายเลข ๒๓๕๙ ไปหนองบัวแดง จนถึงอำเภอเกษตรสมบูรณ์ เข้าถนนหมายเลข ๒๐๓๗ ต่อไปอำเภอภูเขียว แล้วเข้าถนนหมายเลข ๒๐๑ ฟังดูเหมือนจะไปอยากนะครับแต่ถ้าดูแผนที่แล้วไม่สับสนนัก และเป็นเส้นทางที่อ้อมสักหน่อย แต่ผมก็อยากจะแวะเข้ามาดูเพราะไม่ได้ผ่านมาเสียนาน ความจริงเส้นทางสายนี้ถ้าได้รับการพัฒนาจะเป็นอีกเส้นทางหนึ่งที่น่าขับรถเที่ยว เพราะมีบรรยากาศดี เส้นทางบางช่วงขึ้นเขาสูงคล้ายเส้นทางแถว ๆ เชียงราย โดยเฉพาะสองข้างทางมักจะมีผลผลิตทางการเกษตรจากไร่มาขายสด ๆ

ถึงอำเภอชุมแพผมเข้าสู่ถนนหมายเลข ๑๒ เลี้ยวแล้วซ้ายขึ้นผ่านอุทยานแห่งชาติน้ำหนาวเพื่อมุ่งสู่อำเภอหล่มสัก ผมไม่ได้มาน้ำหนาวนานมาก เส้นทางป่าสนสองข้างทางยังคงเหมือนเดิม สมัยเริ่มเป็นหนุ่มเคยเดินป่าท่องอยู่แถวน้ำหนาว ภูหินร่องกล้า ภูเรือ เฉียดลูกปืน เฉียดไข้ป่า ล้มลุกคลุกคลาน แต่ก็รอดมาได้ ในตอนนั้นดูลายมือลายเท้าตัวเองแล้วไม่มีวี่แววเลย ว่าจะได้ขับเจ้าเจ้าเหยี่ยวเยอรมัน BMW 525i กลับมาเที่ยวแถว ๆ นี้อีก พูดถึงเจ้าเหยี่ยวเยอรมัน BMW ตัวนี้สมรรถภาพรถดีมาก การขึ้นลงเขา ทั้งเบรกและอัตราการเร่งสปีด การเข้าโค้งพวงมาลัยตอบสนองได้ดี

จากน้ำหนาวเราขับรถขึ้นไปทางอำเภอด่านซ้าย แล้วต่อไปอำเภอภูเรือ เพื่อจะไปพักกันที่อายตนะ เลค แอนด์ ฮิลส์ โดยผ่านหล่มสัก หล่มเก่า ไปตามเส้นทางหมายเลข ๒๐๓ ใช้เวลาไม่นานนักก็ถึงที่พัก ซึ่งเลี้ยวขวาจากเส้นทางหมายเลข ๒๐๓ เข้าไปไม่ไกลนัก อายตนะ เลค แอนด์ ฮิลส์ ตกแต่งผสมผสานระหว่างสไตล์บาหลีและมายา เรือนพักเป็นแบบคอตเทจสีปูนแห้ง ทิวทัศน์รอบ ๆ เป็นทิวเขา สวยงามสมเป็นหนึ่งในที่พักในโครงการ Unseen Paradise

พระอาทิตย์ลาลับไปแล้ว พระจันทร์เข้ามาแทนที่ อากาศเริ่มเย็น ผมดูจากเส้นทางและระยะเวลาในการเดินทางจากกรุงเทพฯ จนถึงอำเภอภูเรือ เราใช้เวลาประมาณ ๙ ชั่วโมง แต่แวะเที่ยวระหว่างทางมาตลอด การเดินทางสะดวกขึ้น ถนนขยายเป็นสองช่องทาง ใช้เวลาในการเดินทางน้อยลง ทำให้มีเวลาแวะเที่ยวได้มากขึ้น

รุ่งขึ้นเราเดินทางโดยใช้เส้นทางเดิม หมายเลข ๒๐๓ ไปทางอำเภอภูเรือ ซึ่งภูเรือตอนนี้มีชื่อเสียงเรื่องไร่องุ่นและการผลิตไวน์ มีไม้ดอกเมืองหนาวจำหน่ายอยู่สองข้างทางดูแล้วสดใส ที่นี่ประเทศไทย ไม่เห็นต้องไปเปรียบเทียบกับประเทศอื่นเลย ผ่านอำเภอภูเรือมาได้สัก ๑๐ กิโลเมตร ถึงบ้านสานตม เลี้ยวขวาขึ้นภูหลวง ประมาณ ๒๒ กิโลเมตร สภาพทางเป็นเส้นทางขึ้นเขาสูง เป็นถนนลูกรังแคบ ๆ เจ้าหน้าที่อุทยานบอกว่ารถเก๋งขึ้นไม่ได้ กำลังทำถนน เหลืออีก ๒ กิโลเมตร ผมประเมินดูแล้วน่าจะไปได้ ฝนไม่ตก ขอขึ้นไปดูก่อนถ้าไม่ไหวค่อยลง พอถึงช่วงทำถนน ผมใช้ประสบการณ์เก่า ๆ เมื่อครั้งคลุกคลีอยู่กับรถโฟร์วีล พาเจ้าเหยี่ยวเยอรมัน BMW 525i ค่อย ๆ ลัดเลาะไปจนถึงที่ทำการบนโคกนกกะบา ภูหลวงยังคงความงามของธรรมชาติไว้ได้ดี แม้ว่าในช่วงที่ผมขึ้นไปดอกไม้ยังไม่บาน แต่บรรยากาศชนิดเมฆวิ่งผ่านตัวยังคงอยู่ ถ้าจะมาชมดอกไม้ต้องมาในช่วงเดือนกุมภาพันธ์-มีนาคมซึ่งเป็นช่วงกล้วยไม้ป่าผลิบานจะเป็นช่วงเวลาที่ดียิ่ง

เรากลับลงมาตามเส้นทางเดิม แวะซื้อส้มโชกุนแถวภูเรือ ราคาไม่แพงรสชาติดี มีขายสองข้างทาง กินส้มหมดไปครึ่งโลก็ยังไม่รู้ว่าจะไปนอนที่ไหนวันนี้ เอาเป็นว่าถึงหล่มเก่าแวะกินขนมจีนแล้วค่อยวางแผนกันอีกครั้ง ขนมจีนหล่มเก่าปัจจุบันมีหลายร้าน สะดวกร้านไหนก็ว่ากันไป ระหว่างกินพอเริ่มจานที่สองถึงได้ข้อสรุปว่าเย็นนี้ไปนอนเต็นท์ติดแอร์ที่ฟาร์มโชคชัยดีกว่า ออกจากร้านขนมจีนใช้เส้นทางหมายเลข ๒๑ มุ่งหน้าไปชัยบาดาล เลี้ยวซ้ายเข้าถนนหมายเลข ๑๓๐๙ จะว่าไปแล้ววันนี้เราขับรถกลับกรุงเทพฯ เลยก็ได้ ไปถึงดึกหน่อย แต่เหนื่อยเปล่า ๆ ไม่มีอะไรเร่งรีบนี่ ถนนสายนี้สมัยก่อนไม่ค่อยเป็นที่สนใจของนักท่องเที่ยวสักเท่าไร แต่เมื่อมีเขื่อนป่าสักและทุ่งทานตะวันเลยคึกคักขึ้น โดยเฉพาะปัจจุบันมีไร่องุ่นหลายแห่งตลอดจนถึงปากช่อง

เรามาถึงฟาร์มโชคชัยแค้มป์ตอนบ่ายแก่ ๆ เข้าร่วมรายการท่องเที่ยวเชิงเกษตร เป็นการจัดโปรแกรมที่ดีให้ความรู้หลายจุดในโปรแกรม ไม่ต้องไปดูที่ต่างประเทศ การเข้าชมจัดอย่างเป็นระบบ มีการล้างมือฆ่าเชื้อ แสดงถึงการจัดการที่ดี ผมได้พบคุณโชคชัย ท่านยังสุขภาพแข็งแรง ขับรถเอทีวี ตรวจการรอบ ๆ ฟาร์ม

โปรแกรมสุดท้ายเข้าที่พักเป็นเต็นท์อยู่ในสวนป่าร่มรื่น เป็นอีกหนึ่งใน Unseen Paradise ภายในเต็นท์ตกแต่งแบบง่าย ๆ มีแอร์ให้ความเย็นกับเตียงนอนสองเตียง อาหารเย็นแบบบาร์บีคิว ที่เป็นทีเด็ดนอกจากเต็นท์ก็เป็นห้องอาบน้ำรวม แต่แยกเป็นห้องชาย-หญิง เปิดเข้าไปด้านหลังโล่งเป็นสวน มีเจ้ากระต่ายตัวน้อยวิ่งเล่นไปมา ห้องสุขาก็เช่นเดียวกัน นั่งเพลินดีเหลือเกิน นอกจากนี้อาหารเช้าเสิร์ฟมาในตะกร้าเก๋ดี

รุ่งขึ้นเราออกเดินทางกลับกรุงเทพฯ ขับรถสบาย ๆ สองชั่วโมงกว่า ๆ ก็ถึงแล้ว มีเวลาทำงานบ้านหรือเตรียมตัวสำหรับวันทำงานได้อีกครึ่งวัน

คำบรรยายภาพ

๑. และ ๒. เส้นทางขึ้นสู่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูหลวง จังหวัดเลย

๓. สะพานพ่อขุนผาเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์

๔. บริเวณที่พักอายตนะ เลค แอนด์ ฮิลส์

๕. เต็นท์ติดแอร์ที่ฟาร์มโชคชัยแค้มป์

๑. ป่าเปลี่ยนสีบนภูหลวง จังหวัดเลย (ภาพขยายใหญ่)

๒. กล้วยไม้รองเท้านารีอินทนนท์บนภูหลวง

๓.-๕. แปลงไม้เมืองหนาวริมทางที่ภูเรือ

๖. ชาวนากำลังเกี่ยวข้าวริมเส้นทาง